Pangarap o Praktikal?

Tagalog at may kaunting English 'tong post ko para damang-dama.

Minsan napapa-isip tayo sa kung ano talaga ang gusto nating gawin sa buhay. Kaso hindi yun nasusunod dahil sa mga responsibilidad o kagustuhan ng iba para sa atin. Hindi ba? Maswerte kung kaya nilang pag sabayin ang dalawa. Passion and responsibility nga sabi nila.

Para sakin, marami akong plano para sa pamilya, pang sarili, in terms of money, luxury, leisure, etc. Kung papalarin akong magka-pamilya, (yun ay wala pa naman kasi sa isip ko) na magkaroon sila ng magandang buhay katulad ng naranasan ko. Magarang bahay, 3-4 na beses kumakain sa isang araw, kuryente and tubig, tamang edukasyon, magagandang damit at sapatos. Yung hindi mo masasabing naghihirap ka. Para sa aking mga magulang, sa kanilang pagtanda, magiging sapat ba ang ipon namin para sa kanilang pangangailangan, pang kalusugan man o hindi. Magkaroon sila ng panatag sa loob na kung ano man ang maiiwan nila ay hindi mawawala, bagkus lalo pang bumubunga.

Sa aking sarili, marami. Ilan jan ay ang makapag libot sa iba't ibang panig ng Pilpinas at mundo. Makapag-explore sa mga lugar na hindi ko pa napupunta. Maka-kilala ng maraming tao at ma-ibahagi ang kultura ng Pilipinas. Maranasan ang kultura ng ibang tao sa iba't ibang lugar. Mahanap ang sarili. Pangalawa, Magkaroon ng business. Mas gusto ko ang related sa food dahil sa mahilig akong kumain at ang aking nanay ay magaling magluto. Gusto kong mag invest sa bagay na hilig kong gawin. Lalo na't nagiging uso ang mga food shop/restaurant sa atin at napag alaman ko rin na mahilig kumain talaga ang mga pinoy. Naiisip ko na kung ano ang magiging itchura ng restaurant namin.

Kaso kailangan nating maging praktikal... Hindi ba?

Mas uunahin ko ba ang pangarap ko kaysa sa maglingkod para sa pamilya ko?

On self-confidence..

Life with Kenny

Many said that having a pet gives you a lot of benefits and responsibility. Benefits like you are much to develop compassion, responsibility and it can relieve stress. Responsibities like feeding, bathe, vaccines, check up, training, etc are needed when it comes to dog care. It's tough but very rewarding.

Our experience with Kenny is a blessing. We imagined our life without him, same old quiet and simple life. But with him on our side, we gain noise and fun. Yes, we had spent a lot for him medication, vaccination, food and other needs by that is not wasteful because Kenny also gave us love and loyalty.

I once asked my Mom, "Pano kaya kung wala si Kenny" and then she said Wala tahimik ang mundo natin"

And that is definitely right.

Right now, I don't usually buy luxury for myself but for Kenny and my parents needs. I learned to give my blessing to others. I think of them first rather than myself.

For that, I am grateful.

Everyday, I would hurry myself to go home because I know someone is waiting for me there. And then the moment you opened the door, you know he's there waiting for you.

I once a Facebook meme that says, "if only I can text my dog". Funny but true. I wish I could. 

To Kenny, we are beyond grateful for you. We are so much glad that you came in our humble home and treat us as your family. We love you very much.

Sorry OA lang tong post na to 😊